0 evaluări0% au considerat acest document util (0 voturi)
32 vizualizări6 pagini
Descriere:
Prefácio
25ª hora cairológica
Teotónio R. de Souza
O jornal Público, na sua edição de 22 de Julho de 2012, classificava o bispo D. Januário Torgal de «o excessivo», e o Professor Doutor Fernando Santos Neves, Reitor-fundador do Grupo Lusófona, de «o extravagante». Resumindo a sua personalidade, caracterizava-o como cheio de ideias, à procura de omnitoticompreensão, sempre atento ao tempo cairológico. São julgamentos sumários da imprensa, que felizmente escondem alguma verdade dentro da manta de retalhos impressionísticos, colhidos à pressa.
As impressões de entusiasmo e brilhantismo intelectual que viram em Fernando Santos Neves muitos daqueles que o acompanharam desde menino e ao longo da sua formação académica e pastoral como religioso, servem para corroborar que ele andava muitas décadas pela frente dos seus contemporâneos que prezam outros critérios para definir o que é prático, ou seja, de refugiarem-se na pretensa segurança do presente.
Fernando Santos Neves descobriu a humanidade na negritude na sua experiência angolana. Faz-me lembrar de um Jesuíta setecentista, António Gomes, um missionário na África oriental portuguesa, e que deixou o registo do seu desabafo, face aos seus confrades que tinham optado por abandonar Moçambique bem antes da extinção pombalina: “quem diz que os cafres são brutos para as coisas de Deus é grande engano; faltam-lhe vizinhos a quem imitar”. (1)
----------------------
(1) Teotonio R. de Souza, “The Afro-Asian Church in the Portuguese Estado da India”, in African Church Historiography: Na Ecumenical Perspective. Ed. Ogbu U. Kalu. Bern: World Council of Churches, 1988, pp.56-72. [Está nota de rodapé está erradamente trocada pela repetição da nota seguinte]
Prefácio
25ª hora cairológica
Teotónio R. de Souza
O jornal Público, na sua edição de 22 de Julho de 2012, classificava o bispo D. Januário Torgal de «o excessivo», e o Professor Doutor Fernando Santos Neves, Reitor-fundador do Grupo Lusófona, de «o extravagante». Resumindo a sua personalidade, caracterizava-o como cheio de ideias, à procura de omnitoticompreensão, sempre atento ao tempo cairológico. São julgamentos sumários da imprensa, que felizmente escondem alguma verdade dentro da manta de retalhos impressionísticos, colhidos à pressa.
As impressões de entusiasmo e brilhantismo intelectual que viram em Fernando Santos Neves muitos daqueles que o acompanharam desde menino e ao longo da sua formação académica e pastoral como religioso, servem para corroborar que ele andava muitas décadas pela frente dos seus contemporâneos que prezam outros critérios para definir o que é prático, ou seja, de refugiarem-se na pretensa segurança do presente.
Fernando Santos Neves descobriu a humanidade na negritude na sua experiência angolana. Faz-me lembrar de um Jesuíta setecentista, António Gomes, um missionário na África oriental portuguesa, e que deixou o registo do seu desabafo, face aos seus confrades que tinham optado por abandonar Moçambique bem antes da extinção pombalina: “quem diz que os cafres são brutos para as coisas de Deus é grande engano; faltam-lhe vizinhos a quem imitar”. (1)
----------------------
(1) Teotonio R. de Souza, “The Afro-Asian Church in the Portuguese Estado da India”, in African Church Historiography: Na Ecumenical Perspective. Ed. Ogbu U. Kalu. Bern: World Council of Churches, 1988, pp.56-72. [Está nota de rodapé está erradamente trocada pela repetição da nota seguinte]
Drepturi de autor:
Attribution Non-Commercial (BY-NC)
Formate disponibile
Descărcați ca PDF, TXT sau citiți online pe Scribd
Prefácio
25ª hora cairológica
Teotónio R. de Souza
O jornal Público, na sua edição de 22 de Julho de 2012, classificava o bispo D. Januário Torgal de «o excessivo», e o Professor Doutor Fernando Santos Neves, Reitor-fundador do Grupo Lusófona, de «o extravagante». Resumindo a sua personalidade, caracterizava-o como cheio de ideias, à procura de omnitoticompreensão, sempre atento ao tempo cairológico. São julgamentos sumários da imprensa, que felizmente escondem alguma verdade dentro da manta de retalhos impressionísticos, colhidos à pressa.
As impressões de entusiasmo e brilhantismo intelectual que viram em Fernando Santos Neves muitos daqueles que o acompanharam desde menino e ao longo da sua formação académica e pastoral como religioso, servem para corroborar que ele andava muitas décadas pela frente dos seus contemporâneos que prezam outros critérios para definir o que é prático, ou seja, de refugiarem-se na pretensa segurança do presente.
Fernando Santos Neves descobriu a humanidade na negritude na sua experiência angolana. Faz-me lembrar de um Jesuíta setecentista, António Gomes, um missionário na África oriental portuguesa, e que deixou o registo do seu desabafo, face aos seus confrades que tinham optado por abandonar Moçambique bem antes da extinção pombalina: “quem diz que os cafres são brutos para as coisas de Deus é grande engano; faltam-lhe vizinhos a quem imitar”. (1)
----------------------
(1) Teotonio R. de Souza, “The Afro-Asian Church in the Portuguese Estado da India”, in African Church Historiography: Na Ecumenical Perspective. Ed. Ogbu U. Kalu. Bern: World Council of Churches, 1988, pp.56-72. [Está nota de rodapé está erradamente trocada pela repetição da nota seguinte]
Drepturi de autor:
Attribution Non-Commercial (BY-NC)
Formate disponibile
Descărcați ca PDF, TXT sau citiți online pe Scribd
Mult mai mult decât documente.
Descoperiți tot ce are Scribd de oferit, inclusiv cărți și cărți audio de la editori majori.
Anulați oricând.